چه  تصويري  كشيدم  از  خودم  باز

  من  پوشالي  بنهفته  از  ترس

  نقابي  پاره  از  صد  چنگ  و صد  اه

  من  بنشسته  در  تاريكي  محض

                   تنها همین نیاز به بودنم مرا تازه می کند

                              شاید بهار من همین احساس خشم توست
 

                                            تا بود نیاز من بود و دست تو.....

کوله هایت خالی از احساس زیبا.

خسته می شد حرفهای پیره زن از دست انکار.

کوچه تاریک

بی مفهوم

ماه بی احساس